Zomers in de “Kalverstraat”

 

Geen winkel te bekennen. De Hooidamsloot was onze Kalverstraat in de zomers rond 1980. De drukste vaarroute van Nederland volgens mijn vader, vandaar.

Ons favoriete plekje om met de boot aan te leggen samen met “de Burd” aan de Sitebuurster Ee. We moesten niks. Pardon. Er werd wel verwacht dat we voorntjes vingen in de achtergelegen vaartjes en slootjes. Zo konden mijn vader en Mark daarmee Snoekbaars en vooral Paling vangen. Mark en zijn gezin, met twee jongere zoontjes dan broer Fred en ik, trokken een paar weken per vakantie met ons op.

Aan de felheid waarmee de dobber onder ging wisten we al hoe rood de vinnen van het rietvoorntje zouden zijn.

’s Nachts werden er soms flinke palingen naar binnen gehengeld. Ze kwamen in het “leefnetnog.” Een paar dagen, om de grondsmaak kwijt te raken. Voordat ze in een klein pannetje werden gebakken, de kop eraf. Dan leefden ze nog! Althans dat dachten wij, ze kronkelden in de minikombuis. Een andere toplekkernij waren Melba Toastjes met tomaat en een toefje mayo.

Overdag lezen: De “Bob Evers” serie en hoe toepasselijk :”Paling en Ko”, zwemmen, voetballen, donderjagen en rondhangen. Bij de eerste tonen van een Tour Flits renden we naar de transistor in het gras. Theo Koomen lokte ons met zijn enthousiasme. Later op de middag de boot in voor een spannende bergetappe. De uitzending begon altijd later dan was aangekondigd. Extra veel tijd om op de draagbare Loewe Opta tv de juiste ontvangst voor elkaar te krijgen. Pa was dan altijd aanwezig, draaiend aan het ronde deel van de antenne. Na 5 minuten riepen we: “Zo is het wel goehoeed!” Helaas dacht pa daar anders over. Oeverloos gedraai en de sneeuw was toch niet weg te krijgen.

daffykiteSil, onze boxer, was altijd in de buurt. Van water moest ie niet veel hebben. Heel soms namen we hem, met veel moeite, mee de plompert in. Hij wist niet hoe snel ‘ie weer naar de kant moest komen. De voorpoten wild klappend boven het water. Zijn voorhoofd fronste zo erg dat het net leek of hij als oudste bewoner zonder gebit uit huize Avondrood was ontsnapt.

’s avonds nog even zeilen in ons jolletje bij de ondergaande zon. Opblijven bij de “grote mensen.” Cola, paprika chips en knarren geblazen. Plannen voor morgen? Morgen bestond nog niet.

De Daffy Duck vlieger. Een zomerheld. Hij overzag onze onschuld uit de hoogte. Uren tuurde ik terug naar zijn capriolen en glimlach. Op het hoogste punt brak plots het lijntje. Een halve dag op zoek om hem terug te vinden. Over slootjes, een hek, door weilanden. In een rietkraag vonden we hem terug. Nog even vrolijk als toen ‘ie nog in de lucht hing.

Waar brak mijn lijntje? Ben ik soms net zo vrolijk als toen? Vind ik ooit dat vakantiegevoel weer terug? De foto’s zijn vergeeld, net als Joop Zoetemelk zijn tourwinnaars trui. De herinneringen zijn scherp en helder.

Zomers laveer ik zo snel mogelijk weg door drukke winkelstraten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s