Een mooie plek rond Drachten…

de wolf, terhernebrittverhaal

Mijn eerste gedachte was de Bruins Slotstraat, ik ben er opgegroeid in mijn jongste jeugd en gewoond op nr. 15.

Het witte huisje ziet er van buiten nog net zo uit wanneer ik er dit weekend even langs rijd. De eigenaar is thuis, zal ik aanbellen om nog een keertje binnen te kunnen kijken? Toch maar niet bedenk ik me.

De juiste plek dient zich een paar dagen later aan. Olterterp, het bos.

Wanneer ik met de hond van het huis een rondje wandel vlak bij het gebouw van It Fryske Gea snap ik het. Een mooie plek is niet voldoende, er hoort een herinnering bij. Het is er overigens simpelweg prachtig. Afwisselend een grindpad, dan weer bladeren, een zandpad, bos, plots een open vlakte met grazende koeiebeesten. Loof-en naaldbomen, prachtig licht.

Britt, de herder is thuis al helemaal door het dolle wanneer ik haar vertel dat we naar het bos gaan met de auto. Deze twee aanwijzingen over de plek waar we naar toe gaan en ook nog in de “broem broem” zorgt voor een prachtig tafereel.

Ik maak overigens wel een inschattingsfout. Ik vertel het haar voordat ik mijn schoenen heb aangedaan. Tijdens het veteren krijg ik er weinig kans voor. Britt stuitert voor me en vooral over me heen. Als ik me buk om de strik goed te krijgen komt er een grote lap tong die mijn oor bewerkt. Als ik opsta rent ze de kamer uit en slaat linksaf door de keuken naar de voordeur. Ze maakt een bokkesprong bij de kapstok en de stofzuiger wordt woest geraakt.

Ze draaft door en eindigt glijdend op de deurmat. Haar snuit raakt stevig de voordeur. Ze draait zich om en rent terug, piepend van plezier, zenuwen en verwachtingen. De terugweg is nog driester en het tafereel eindigt in de bijkeuken, deze deurmat glijd twee meter door en ze beland bijna in de badkamer.

Hoe veel voorpret kan je hebben? In de auto zijn de zenuwen nog lang niet weg bij het brave hondenbeest. Eindelijk is ze vrij en een half uur heeft ze het hartstikke druk, ze verjaagd stoer een paar wilde eenden maar vermaakt zich vooral met stokken.
Twaalf tel ik er die ze in haar bek meeneemt, voortsleept of poogt mee te krijgen. Haar ambities zijn groot. Voor boomstronken van 6 meter deinst ze niet terug.

Haar staart wil maar niet stilhangen, het kwispelt dat het een lieve lust is. Ik ben alleen bang dat ze struikelt, over haar eigen tong die gevaarlijk ver uit haar bek bungeld.

Ze is zo moe dat ze bijna niet meer de auto in kan springen, de staart veilig en hup de deur dicht. Ik kijk nog even om me heen en zie de oprijlaan van It Fryske Gea.

Moeder Maaike kwam hier ruim 10 jaar geleden ook graag. Anne Woudwijk werkte daar aan zijn van Belgisch hardsteen gemaakte kunstwerk “De Wolf”. Mijn moeder nam wat restanten mee voor in haar tuin. Ook dat afgebikte deel was onderdeel van het kunstwerk vond ze.

Ik kijk naar Britt, de gedomesticeerde wolf en ben gelukkig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s