Schreeuw zonder echo

 

Het eerste bericht klinkt als een tragisch vliegtuigongeval. Neergehaald? Ik geloof er niks van. Vanaf Schiphol vertrokken, shit, daar konden wel eens veel Nederlanders in zitten. Het is donderdagmiddag.

De vrijdag brengt de eerste beelden. Het dringt nog slechts deels door. Verdoofd of verdringing van de gruwelijkheid. De kranten brengen de eerste namen, gezichten en verhalen. Jacqueline is boos en dat begrijp ik. Het lukt mij niet. Wil ik niet onder ogen zien dat mensen tot zoiets in staat zijn?

Natuurlijk zien we het schorem al vrij snel in hun verfomfaaide militaire outfits. Het sigaretje in de mondhoek met hun dronkenmans hondenkoppen. Rondsjaggerend tussen de wrakstukken alsof het 1 januari is en ze nog wat onafgestoken vuurwerk opzoeken. Tussen koffers, stoelen, kleding, knuffels en de slachtoffers zelf, schijnbaar op zoek naar zinvollere vondsten.

De opvolgende dagen is het filteren van het nieuws bijna onmogelijk. Waarom blijf ik maar proberen het op een of andere manier logisch te verklaren?

10 jaar geleden zag ik docu’s over de val van het communisme. Russen spraken die ik begreep, met gevoel, bevlogenheid en nieuwe hoop. Zelfs Poetin leek nog een wat norse kerel die Rusland er bovenop zou helpen met hernieuwde trots. Hoe vreselijk is dat inmiddels uit de hand gelopen.

Dinsdag werd het pas echt. De toespraak van Timmermans een prelude. Boos zijn mocht dus begreep ik.

Een oud ploeggenoot van Drachtster Boys. Hij verloor zijn vrouw en drie kinderen……..vrouw en drie kinderen. Hij bracht ze waarschijnlijk naar Schiphol.
’s Morgens wat nerveus en vrolijk de laatste check of alles wel mee was. Een paar spelletjes, een DS misschien. De knuffel die ’s nachts nooit mag ontbreken. Ze op de luchthaven veel plezier wensend met mama. Een omhelzing, kus en knuffel. “Doeg papa, tot snel.” Uitzwaaiend tot je elkaar echt niet meer kan zien…….
Nooit meer levend zult zien. Mijn lichaam verslapt bij dat nieuws.

Een uur later lig ik in ons plastic zwembadje in de tuin met Jurjen. Ravotten en stoeien. Ik breek zonder dat hij het door heeft. Schaamte dat wij nu lol maken.

Hoe veel details wil je weten van de laatste momenten in dat vliegtuig? Is zoiets te bevatten of te dragen? Een nacht alleen op bed, de hoop dat ze wakker worden en bij je komen liggen omdat ze buikpijn hebben of gewoon niet kunnen slapen. Je afvragend hoe ze verder zouden opgroeien. Geen diploma uitreiking, muziekuitvoering, sportwedstrijd. Geen eerste vriendjes, trouwerij of een avondje met chips voor de buis.

mh17

Een leegte zo immens diep dat zelfs bij je luidste schreeuw de echo ontbreekt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s