Alan Parsons in Groningen

Ik word opgehaald door Ploegie. Een oude makker die veel meer optredens bezoekt dan ik. “Sjonnie Ruig,” medeconcertganger, is al in Groningen, het ultieme naamanagram met dank aan vriend “Klooi”

Ik heb er zin in, de laatste dagen draait spotify Parsons overuren, ik tel en begrijp dat ik toch zo’n 11 albums ooit van ze heb gehad, het leeuwendeel daarvan op vinyl.

We hebben nog tijd voor een een hapje in de stad voordat we naar Martini plaza gaan. Ik werp me op als kenner, terwijl ik dat niet echt ben. Ik beweer vrolijk dat in geen enkele liedje van Parsons het woord “love”voorbij komt.
Laat het openingsnummer dit nu meteen logenstraffen. Hoe kan dit nu? Ik maak mezelf wijs dat het dan vast een cover is.

Dat Alan geen podiumbeest is blijkt vrij snel. Parsons zelf staat op een verhoging iets achter de band. Hij kijkt wat onbestemd het publiek in en speelt braaf zijn gitaarpartijtjes. Hij vermaakt zich nog het beste met wat toetsen en knopjes waarvoor hij zich slechts een kwart slag hoeft de draaien.
Een vrij vriendelijke hobbezak met een glitterjasje die me aan Chuck Berry doet denken.

Het concert zelf; “Don’t answer me” 1 van de weinige single hits gaat er prima in. Vrij snel gevolgd door “time.” De meerstemmighied van de bandleden krijgt hier een vroeg hoogtepunt. Ik duik even in de muziek. Helaas is dit hoge niveau slechts van tijdelijke aard.

Ik hoor iets van een ‘sneue dakhaas” nog voordat het optreden begint. Jammer. Ik merk dat de nummers die ik op Spotify doorskip vooral worden gespeeld. De drummer doet enorm zijn best. Toch vind ik het houthakkerswerk gezien het over algemene vrij rustige Parsons oeuvre.

“Limelight” wordt opgedragen aan de in 2009 overleden Eric Woolfson, jarenlange mede projectmanager. Het is wat mij betreft tenenkrommend slecht, een smartlap met een raar sausje. Gelukkig red “old and wise “ ons voor de pauze.

Ik loop een enorme Parsons fan tegen het lijf, voordat ik weet laat hij zijn “eye in the sky” tattoo aan me zien. Hij is van plan op zoek te gaan naar Alan na de show en wil dan een handtekening vragen. Die moet geplaatst worden op zijn arm zodat hij hier weer een tattoo van kan laten maken.

Na de pauze een integrale uitvoering van het 40 jaar oude “I robot” album, dat is prima te verteren. Als afsluiting natuurlijk “eye in the sky. “ Daarna twee nummers als toegift. Het is een fijne avond, maar toch had ik beter verwacht en gehoopt.

Parsons voelt zich vast beter thuis in een studio dan op een podium.

turnoffriendly

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s