Simon & Garfunkel; The concert at Central Park

Zaterdag 26 juni 1982 was de dag waarop het concert werd uitgezonden op de Nederlandse televisie. Broer Fred en ik keken ademloos toe hoe deze twee mannen het park in New York plat speelden. Ergens hadden we gehoord dat ze eigenlijk niet zo goed met elkaar konden opschieten. We merkten er niks van.

We waren erg gespitst op de zang, zongen ze zuiver of ook wel vals? Verbluffend goed naar ons idee. Misschien 1 klein foutje die ik hoorde, maar Fred pareerde meteen; “Dat komt omdat ze in de lach schieten.” Daarmee was de kous af merkte ik. Het was tijdens 59th street bridge song (feelin’ groovy.)

Aan alles merkte je dat het een magische avond moet zijn geweest daar. Bij ons niks minder. De camera die soms het hele park in beeld bracht, alleen maar publiek en een paar bomen. We hoorden dat er zo’n 400000 mensen aanwezig waren. Tegenwoordig wordt het aantal geschat op 500000. Het waren aantallen die simpelweg niet door ons waren te bevatten.

Ik begreep Paul Simon wel dat ie aan het publiek vroeg of hij wel was te verstaan tijdens de aankondigingen. Ik begreep ze niet allemaal of verstond er een paar verkeerd. Tot nu dan, het internet heeft alle antwoorden. De misvattingen waren overigens 35 jaar prachtig.

Nu begrijp ik pas het boe geroep bij “Ed Koch.” Verstond ik al die jaren “Head Coach?” Ed was de toenmalige burgemeester, vandaar. De man deed overigens wel de simpelste maar legendarische aankondiging: Ladies & gentleman; Simon & Garfunkel.” Het verwachtingsvolle gebrul brengt me meteen weer terug naar die zomeravond.

Ook de regel “The guys who are selling loose joints” snap ik eindelijk. Simon spoort de heren die voorgedraaide hasjepeukjes verkopen aan om de helft van hun opbrengst af te staan aan de stad om het park weer op te kalefateren. Het uiteindelijke doel en reden van het concert.

De dag was mooi geweest met een graad of 20 en hier en daar wat wolken. We dronken waarschijnlijk cola en hadden een bakje paprikachips voor ons staan. Heel misschien zelfs het verrukkelijke hapje; boterhamworst gevuld met augurk voorzien van een houten prikkertje.

De muziek was fantastisch, effectief, Steve Gadd op drums en het klonk allemaal zo warm en intens. Die acoustische gitaren en hun stemmen streelden alles in me. Mijn oren maar ook mijn hart en soms nog dieper.

Wanneer er verwijzingen waren naar New York, Central park of “10.000 people, maybe more” reageerde het publiek met toejuichingen, dat vond ik zo mooi. De reactie zelf maar ook dat mensen precies wisten wat Simon & Garfunkel zongen, allemaal vrij naief van me, maar goed ik was 15.

We vonden alle nummers prachtig, vooruit een paar nog grotere uitschieters, “Homeward bound,“ “A heart in New York” en “Late in the evening.”

Een indrukwekkender concert heb ik nimmer meer op tv gezien, al komen BB King (1984) en Live aid (1985) er wel akelig dichtbij.

Fred kocht kort daarop het live dubbelalbum op vinyl en we hebben de hoes tot in den treure bekeken en de muziek tot aan de dag van vandaag beluisterd. We begrepen de magie van dat live concert.

Ik besefte het toen nog niet, maar muziek is de indrukwekkendste kunstvorm die ik ken.

Simon-And-Garfunkel-Central-Park

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s