The Analogues

The Analogues spelen het White Album.

Het perfect naspelen van de Beatles is gevaarlijk. Er zijn steile richels en valkuilen die op de loer liggen. The Analogues ontwijken ze wederom allemaal. De taak is gecompliceerd vanavond in de Lawei. Het Witte Dubbel album uit 1968. Een moeilijke plaat zonder singles en compromissen.

De Beatles waren in 1968 langzaam aan het uiteenvallen. Boze tongen spreken van vier solo artiesten die een luxe begeleidingsband hadden. Dit kan wat mij betreft de prullenbak in. Het klopt, de Beatles werden individualistischer. Maar om ze geen groep meer te noemen slaat de plank mis. In India, Rishikesh werd het leeuwendeel van de nummers voor dit kolossale album geschreven.

Misschien is Yer Blues wel het meest intieme nummer van de Beatles ooit. The Analogues spelen het verbluffend goed.

Hun combinatie van het geluid van de plaat akelig dicht benaderen en de losheid van presenteren maakt dit optreden tot veel meer dan een coverband.

Het zijn uiteindelijk vertalingen van de liedjes op de meest smaakvolle wijze denkbaar. De perfectie van het geluid. Geen verkleedpartijen. De zang wordt nagebootst, maar nooit geïmiteerd. De basis is het gevoel wat de vocalen behoren te bereiken. Voor drie rauwe McCartney nummers is speciaal een zanger ingehuurd en dat werpt zijn vruchten af.

Ik heb niet geteld, maar er zijn minimaal drie verschillende zangers die de McCartney nummers uitvoeren. McCartney als popzanger, de vaudeville artiest en de vuige Rock ’n Roll van onder andere Helter Skelter.

De details geven extra lol. Wanneer er handgeklap in de opname zit wordt dit keurig nagedaan. The Analgues hebben de nummers dusdanig goed beluisterd dat wanneer er tijdens een verwachte handklap het bij de opname mist ook zij de handjes op elkaar houden.

Doe het maar. Ob-la-di ob-la-da spelen. Als je niet beter weet lijkt het een niemendalletje. Heb je een zelf bandje? Probeer het maar en je zult versteld staan van hoe lastig het is. Of wat dacht je van Happiness is a Warm Gun. Zonder dat je het door het heeft het geen refrein en is het een verrekt moeilijk te spelen Lennon meesterwerk.

De Clapton solo in While My Guitar Gently Weeps is indrukwekkend goed. Slowhand nadoen, The Analogues durven het en doen het.

Het wat dreinende Don’t Pass Me By polka/western Ringo nummer krijgt ook de aandacht die het verdient.

Het White Album is geen psychedelische plaat. Het is wel een kaleidoscoop aan geluiden, muziekstijlen, vogels, apen, varkens en dondersgoede liedjes.

Ze maken zich nergens met enig gemakzucht vanaf. Revolution no 9 is daar het bewijs van. Het had nog een ander leuk effect. Zoon Jurjen (14) draaide voor het eerst van zijn leven Revolution no 9. Want als je naar een concert gaat moet je het materiaal wel kennen. Het was een pittige belevenis voor hem, maar hij weerde zich kranig.

The Analogues spelen The Beatles met alle respect die ze hebben. Dat respect verdienen ze dubbel en dwars terug via het genot van deze toeschouwer.

analogues

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s