Schaatsen op de Jan Durkspolder

 

Regeren is vooruitzien. Daarom was ik vorige week al op zolder te vinden om mijn schaatsen te zoeken. Onvindbaar. Snel naar Marktplaats en twee paar schaatsen besteld, één voor Jurjen, het andere paar voor mij.

Ze arriveren vlot. Onze badkamerverbouwer kijkt kritisch naar Jurjen zijn schaatsen. ‘Er zit geen ronding in, zo komt die jongen van je echt niet vooruit. Naar Veneboer; een dag later klaar. Weer een check en helaas, wel geslepen, geen ronding. Er hangt iets in de lucht heb ik het idee.

Vanmorgen langs winkels. Schaatshoesjes, bananen en een muts. Wat kan er nu nog misgaan? Veel dus.

Het inparkeren is niet naar wens volgens een plaatselijke agrariër. Het lukt…..uiteindelijk. De auto staat flink scheef, vlak bij een sloot, dus op de handrem ondanks de gevaarlijke temperaturen.

De schaatsen aan, altijd een gedoe, de veterlengte nog niet goed verdeeld. Dus een tijdje prutsen. Ondertussen heb ik geen gevoel meer in mijn vingers. ‘Nou even strak aantrekken en dan wegwezen.’

Knap zegt de veter. Natuurlijk. Met kunst- en vliegwerk het kreng toch vastkrijgen.

Schaatsen maar. Roestig, maar lang niet zo roestig als Jurjen gelukkig. Hij is in eerste instantie nog vrij vrolijk maar dat wordt allengs minder. Hij valt niet eens vaak. Met de wind mee voelen we ons heel wat, maar die terugweg. Zeg maar frisjes.

We zien verderop dat andere bikkels al klûnend een dijkje oversteken en de Oude Hooidamsloot op schaatsen. Dat moeten wij ook. Eerst terug rijden voor de schaatshoesjes. Ruzie met de rot bandjes. De sfeer daalt, inderdaad tot onder het vriespunt. Gevoelstemperatuur -30. Vooruit maar weer. Ik arriveer bij het dijkje voor de oversteek en een pisnijdige Jurjen komt aanklûnen. ‘Ik stop ermee mijn voeten doen zeer.’ Blaren.

Ik wil persé een rondje rijden. Het ijs is schitterend mooi zwart zoals je in oude Elfstedenverhalen leest. Het ijs kraakt flink. Linksom en wind mee, het wak zie ik net op tijd.

De auto starten en naar huis. Ik geef gas maar de auto gaat nauwelijks vooruit. Wat hoor ik voor geluid? De handrem vergeten. Ook na de tweede poging hetzelfde euvel. Ik rij vijftig meter en zet de auto in de berm.

Ik zie nu pas hoeveel waarschuwingslampjes mijn auto heeft. De Wegenwacht bellen. ‘Waar staat u meneer?’ De Jan Durkspolder is niet voldoende aanwijzing. Jurjen uit de auto om een straatnaambordje te vinden. Hij loopt er faliekant aan voorbij. De Wegenwacht mevrouw;’Het kan ongeveer 90 minuten duren mijnheer.’

Gelukkig is Ie Sicht open en hebben ze warme chocomelk. De Wegenwacht beloofd dat ze bellen wanneer ze er bijna zijn. Jurjen zijn telefoon valt iets later uit. Spontaan. De kok heeft gelukkig een oplader. (Nee, ik heb mijn mobiel zelden bij me.)

Een uur later rijden we eindelijk richting huis. We hoeven slechts één keer terug om het vergeten bitje van Jurjen op te halen.

We gaan morgen weer…

jandurks

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s