The Knickerbockers

Spijt

Heb ik ooit ergens spijt van? Zelden. Eén voorbeeld, deze komt zo nu en dan voorbij. Het is geen spijt in de zin dat ik sorry heb moeten zeggen, die zijn er legio en tot op de dag van vandaag.

Ik had zo graag bij The Knickerbockers willen voetballen. Regelmatig heb ik er wedstrijden tegen gespeeld, in een ver verleden. Voelde ik me daar thuis? Nee, juist niet. Een buitenstaander voelde ik me altijd. Een zweem van jaloezie dan? Dat zeker. We speelden ooit tegen Knickerbockers 5, die werden gesponsord door Youp van ‘t Hek, min of meer.

De teams waren in mijn ogen soms vervelend, brallerig en net te bij de hand. Ondanks dat is het altijd blijven knagen. De ontvangst altijd rommelig, omkleden in het nabij gelegen sportcentrum. We keken onze ogen uit. De veel te hippe prachtige studentes die aan het fitnessen waren of wat ze ook maar deden. De rode koontjes door de inspanning van de vaak prachtige meiden deed mijn bloed sneller stromen. Vooral serieuze ploegen staan al 1-0 achter voordat ze het veld betreden.

Het clubhuis, met de deur naar de bestuurskamer die nog wekelijks voor verrassingen zorgt. De geur van verschaald bier. De gehaktbal die uit de vriezer werd gehaald en pas na zes keer de gare buitenkant er af te eten eindelijk op kwam. ‘Sorry, de magnetron doet het niet zo goed.’ De prachtige bier dug-outs, de hele sfeer.

Afgelopen zaterdag keken we naar de vrouwen van Knickerbockers 7. Een gezelligheidsteam. Ze wonnen deze keer, een unicum. We konden in de pauze hun tijdelijke coach horen. De bespreking in het clubhuis. De coach sprak in gebrekkig Engels. Het kwam er op neer dat hij veel goeie dingen had gezien. Ook veel minder goede dingen maar daar was de pauze te kort voor.

Zou ik ooit iets hebben geschreven voor het clubkrantje? Internet bestond nog niet. Het einde van het verhaaltje zou er als volgt uit zien.

‘Na een avond in het clubhuis de stad in. Het Groninger stadscentrum. Bruisend, ik voel extra goed dat ik leef. De studentes, die studentes. Slim, onafhankelijk en…… laat ik het maar op aantrekkelijk houden.

Zo’n avond waar het pure plezier nog lang na echoot. Daarna versterkt resonerend terugkomt als duizend zingende Tibetaanse Monniken op de top van een Himalayareus.

De zondagochtend valt wat brak uit. Ik stiefel mijn bed uit op weg naar de koelkast. De fles cola lurk ik leeg. Pak een plastic bakje die er vlak bij staat. Het dekseltje eraf en grijp een vork uit de bestekla en crash op de bank. De eredivisie samenvattingen zap ik tevoorschijn. De grijns op mijn gezicht staat nog in exact dezelfde stand als vannacht in dat laatste kroegje.

Ik prik de restanten koude babi pangang uit het bakje en verbaas mezelf dat het prima smaakt. Loom appen met vrienden om de voorgaande nacht te reconstrueren.
Voordat ik het weet is het al weer schemerig. Zinloos om me nu nog aan te kleden. Check mijn smartphone en besef dat er een nieuw nummer in mijn contacten is bijgekomen.

Charlotte, natuurlijk, zo heet ze.’

dugout

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s